#2 Ulric Roldanus

Residentieplan
Bijna al mijn beeldende werk, of het nu installaties, vrije sculpturen of videowerken zijn, ontstaat feitelijk altijd op basis van reizen. Daar ‘ontmoet’ ik als het ware nieuw beeldmateriaal. Indrukken brengen een uiteindelijke vorm met zich mee en deze vorm bepaalt vervolgens mijn project, de materiaalkeuze en is ook onderliggend aan het uiteindelijke thema.

Artist in Residency programma’s doen feitelijk hetzelfde. Behalve dat daar nog eens het comfort of de vaste vertrouwde omgeving van het atelier ontbreekt. Evenals de ervaring waar bepaalde materialen, attributen etc. te vinden zijn. Door deze duik in het onbekende ontstaan voor mij ook verrassende nieuwe werken. Want de niet vertrouwde omgeving noopt mij andere keuzes te maken, roept andere beelden op en biedt mogelijk ook ander materiaal welk ik thuis niet zou aantreffen.

Zo gaat dit ook bij mijn opzet voor Batterij aan de Slootweg. Ditmaal is het niet letterlijk de andere omgeving, want het bouwwerk ligt niet ver van mijn huis en ik ben er al vele malen op de racefiets tijdens mijn trainingsrondjes langsgereden.

Echter roept de ‘omgeving’ deze keer iets anders onbekends op. Ditmaal wil ik een reis in de tijd maken.

De Batterij maakt onderdeel uit van de Stelling van Amsterdam en in ruimere zin van de Hollandsche Waterlinie. Fortificaties die ooit opgeworpen werden ter verdediging van ons land maar nooit als zodanig in gebruik genomen zijn. Meestal was de verdedigende capaciteit al ingehaald door de ontwikkelingen ten tijde van voltooiing

Zowel mijn overgrootvader als mijn grootvader waren beroepsmilitair. En als zodanig zijn zij gemobiliseerd geweest in forten van de Waterlinie. De eerste had zelfs de leiding over het paraat stellen van Fort Honswijk (aan de Lek) ten tijde van de dreiging van de Frans-Duitse oorlog in 1870. Mijn grootvader werd gelegerd in Naarden in 1914 om dezelfde redenen. Deze familiehistorie wil ik gebruiken als invalshoek voor mijn werkperiode aan de Slootweg. Daarbij aansluitend finaliseer ik nog een videowerk welk het leven beschrijft van mijn tante die na de Tweede wereldoorlog diende in een Marine hospitaal voor Knil militairen in Surabaya. Deze blik op de historie is (helaas) in de huidige tijd van forse herbewapening, militarisatie en oorlogen weer zeer actueel geworden.